25 augustus 2014

Einde zomerreces

Ik had het niet zo gepland, maar twee weken visite, slecht weer en wat minder vrije dagen hebben er toe geleid, dat ik toch een soort van zomerreces heb gehad. Ik had de afgelopen weken dan ook niet heel veel te melden, behalve dat ik de 5a-sessie aan de Beastmaker heb voltooid.

Maar afgelopen week heb ik twee middagen in het bos doorgebracht en daarmee min of meer het seizoen weer geopend. In Châteauveau was ik nog nooit geweest en omdat mijn vriendin ook mee ging, was dat gebied met een geel en een oranje circuit een prima keuze en bovendien heerlijk rustig.

Er zijn daar maar een paar zevendegraads boulders en zodoende kwam ik al snel uit bij een blok met twee ervan. Perlim is een "kleine" 7a die zittend start onder een lage overhang en uitklimt via een mantle. Goed te doen en snel in de pocket.

"Perlim-mantle"
Zijn buurman, EOS, was een ander verhaal. Ook deze begint met een zitstart onder een overhang en via mooie aflopers beklim je vervolgens een prow naar een verlossende bak. Een lage boulder en dus prima mogelijkheden om de passen afzonderlijk uit te vogelen. Dit ging redelijk goed, behalve één pas. Ik kon geen mogelijkheid vinden om een heel- of toehook te leggen en dit was voor mijn gevoel wel echt nodig, want anders kon ik die aflopers echt niet vasthouden. Maar wat ik ook probeerde, niks lukte...

Twee dagen later, wilde ik teruggaan om het nog eens te proberen. Ik had nog eventjes nodig, maar uiteindelijk vond ik een methode om er niet uit te zwaaien. Dit behelsde eerst een voetklem met rechts, waarna ik met links kon kruisen voor een toehook om daarna met rechts een heelhook te leggen, zodat ik door kon pakken. De puzzel was opgelost en nu was het nog een kwestie om alles achter elkaar te klimmen. Ook hier had ik nog een paar pogingen voor nodig, maar daarna stond ik bovenop het blok. Toch een lekker gevoel, dat ik alsnog een oplossing had gevonden, die voor mij werkte.

De oplossing van de puzzel...
Daarna ben ik nog doorgelopen naar Bruce Lee. Na een stevig klimmetje heuvel op, was het blok al snel gevonden. Maar ondertussen was ik blijkbaar toch al behoorlijk vermoeid en bovendien waren de grepen aanzienlijk slechter dan in dit filmpje lijkt. Ik bakte er dan ook niet veel van, dus wie weet een volgende keer als ik daar weer in de buurt ben. 

Vandaag had ik nog een keertje willen klimmen, voordat ik weer een paar dagen van huis ben. Maar het regent al de hele dag, dus dat wordt zometeen worstelen in de 5b-sessie aan de Beastmaker... :-))

04 augustus 2014

Dyno & Dyno

Ik was dus toe aan iets anders, een gebied waar ik nog niet eerder was geweest en het liefst ook nog met wat schaduw. Al zoekende in de gids kwam ik uit bij Rocher d'Avon. Om preciezer te zijn, had ik Master of Puppets op het oog. Maar eenmaal onder het blok wist ik niet goed met welk randje voor rechts ik moest beginnen. Ik had een video gezien waar gestart werd met een grotere rand rechts, maar er zit ook een klein randje meteen naast de ondergreep voor links. Die laatste optie leek me het meest logische en mooiste, maar op die manier kon ik niet van de grond komen, jammer.

Een stukje verderop kwam ik langs Le Danseur, een delicate dyno vanuit een beetje een ongemakkelijke positie naar de top. Gedurende een flink aantal pogingen kwam ik twee keer tot aan de rand, maar kon ik deze niet vasthouden. Daarna ging het steeds minder en hield ik het maar voor gezien. Wie weet een volgende keer als ik hier terugkom.

Uitgangspositie voor de dyno
Daarna ben ik verder gelopen en kwam ik uit bij Basta, ook een dyno, maar van een totaal andere orde. Een overhang van ongeveer 45 graden, waarbij je eigenlijk maar één pas hoeft te maken, de uitklim daarna is een formaliteit. Omdat deze boulder aan de westkant van het blok ligt, komt de zon hier volgens mij pas in de loop van de middag om het hoekje kijken, perfect voor een zomerse dag dus.

Je begint aan een grote flake, voeten vrij hoog en dan maar proberen de rand van de overhang te pakken te krijgen. In het begin lukte het niet erg, omdat ik die flake niet goed vast kon houden, maar al snel had ik door, dat ik mijn rechtervingers echt in die spleet moest klemmen. Beetje pijnlijk, maar het lukte wel. Daarna gingen de pogingen beter en het kleine blok onder je raak je net niet als je aanzet. In het begin was ik nog even bang dat ik misschien op datzelfde blok terecht zou komen als ik flink zou aanzetten en de rand niet zou halen, maar dat is geen enkele keer gebeurd. Eigenlijk moet je helemaal niet nadenken en er gewoon vol voor gaan, op die manier lukte het me daarna dan ook vrij snel.

Vervolgens was er ook nog de zitstart. Deze begint iets aan de linkerkant, traverseert wat naar rechts tot aan dezelfde flake en de rest is hetzelfde. Dat stukje traverse zijn mooie passen die me redelijk snel gelukt waren, maar ik twijfelde of ik dan nog genoeg over zou hebben voor de dyno. De eerste poging vanaf de zitstart kwam ik net te kort om die rand vast te houden, damn....! Even rusten en nog een poging. Proberen wat kracht te sparen in de traverse, zodat ik ietsje meer overhoud voor de dyno. En aldus geschiedde....zoals ik hierboven al schreef: niet nadenken, maar er vol voor gaan! Yes, een mooie boulder in de pocket en mijn eerste 7b+, die miste ik nog :-)

Als je het filmpje bekijkt, zie je dat ik een seconde nodig heb om mijn rechtervingers uit die spleet te krijgen, zo vast zitten ze. Maar het werkte en dat is het belangrijkste!

25 juli 2014

FA en filmpje

Eergisteren wederom een keer naar Simonet geweest, maar het was hetzelfde verhaal in Duke Nukem. Tweede pas, yep en eerste pas, nope....denk dat ik het maar even zo laat en er in het najaar weer eens terug naartoe ga.

Maar toen ik daar bezig was, viel mijn oog op een paar grepen net links van Duke Nukem. Ik had alleen de 7+8 bij me, maar ik kon me niet herinneren dat ik in de 5+6 op die plek ooit een boulder had gezien. Na wat poetswerk vanaf de uitklim van Duke, kon ik proberen deze lijn te klimmen. Je begint aan twee aflopende randjes en vervolgens klim je recht omhoog via gevarieerde grepen, maar zonder de 'grote' greep van Duke Nukem te gebruiken. De uitklim is een beetje mossig maar niet moeilijk. Eenmaal thuis kon ik ook niets op bleau.info vinden over deze lijn, dus ik denk dat ik de eerste was. Ter nagedachtenis en omdat het de dag was waarop 's middags de eerste slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne weer in Nederland terug zouden komen, heb ik de boulder MH17 genoemd. De grepen lijken me net iets te goed voor een 7a, maar 6c zal in de buurt komen.

Vervolgens ben ik doorgelopen naar de boulder, die ik vorige keer door de regen net niet af kon maken: Réta Piscine. En nu was de eerste poging gelijk raak. Geen charmante mantle, maar ik had geen zin om hem voor de video nog een keertje te klimmen.

Tenslotte heb ik nog wat gewerkt in Mono Athlète, het broertje van de Triatleet, rechts om het hoekje. Super leuke pas via een mono voor rechts, maar helaas is het daarna nog niet voorbij. De uitklim is nog lastig en de kleine flapper aan precies mijn rechter wijsvinger die ik in MH17 getrokken had, hielp ook niet mee. Leuk project erbij in ieder geval, maar nu eerst....tijd voor een filmpje!





21 juli 2014

Diverse sessies

Veel regen zorgde er twee weken geleden voor dat ik twee sessies aan de Beastmaker heb gehangen. Ik kom nog steeds net iets te kort om de 5a-workout helemaal af te maken, maar er zit progressie in. Nou moet ik er wel bij vermelden, dat ik het voor mezelf iets zwaarder maak door tijdens het hangen aan de grootste grepen Frenchies te maken. Het lijkt misschien niet heel inspannend 18x7x7 seconden  hangen, maar vooral na de eerste sessie was ik echt afgepeigerd.

Na een '5+6-sessie' vorige week in Gorge aux Chats, waar ik met Bart een aantal boulders voor zijn nieuwe gids getest heb, ben ik vandaag teruggegaan naar Mont Simonet om Duke Nukem nog eens te proberen. Pfff, die eerste pas blijft een probleem. De tweede pas kan ik redelijk goed maken, maar die eerste is ook vandaag weer niet gelukt. En dat terwijl ik de allereerste sessie deze pas nog meerdere keren heb gemaakt, aarghh. Goed, de condities waren niet optimaal vandaag, het was bewolkt  en voelde wat benauwd aan, maar balen was het wel.

Aanzetten voor de relatief makkelijke tweede pas
Hierna ben ik een stukje doorgelopen naar Réta Piscine, de buurman van Aplati die ik een tijdje geleden klom. Hier ging het een stuk beter, de pas die me vorige keer niet lukte, had ik nu vrij snel in de pocket. Maar net toen ik mijn camera uit de tas had gehaald, begon het te regenen. Eerst nog maar een beetje en even had ik goede hoop dat ik de bui uit kon zitten, maar allengs begon het echt te gieten. Helaas, duidelijk niet mijn lucky day... :-)

04 juli 2014

Vroege sessies 2, 3, 4 en 5

Pfff, ik weet het. Ik loop behoorlijk achter met bloggen. Maar in dit bericht maak ik een inhaalslag en vertel ik waar ik de laatste sessies mee bezig ben geweest.

Vroege sessie 2:
Dame Jouanne, ik had er nog nooit geklommen, dus dat werd eens hoog tijd. Usbek, een dakje aan de noord-westkant van een blok was ideaal, want de zon stond al aardig te branden. Prima boulder, na een zitstart aan een grote kom, klim je omhoog via een randje, pocket en afloper en de uitklim zorgde daarna voor weinig problemen. Niet zo'n moeilijke 7a, goed om warm te worden.

Usbek
Daarna heb ik wat gestoeid in de boulder ernaast, XXX een 7c. Dat was andere koek, maar al met al ging het niet slecht en kon ik slechts één verre pas aan een afloper niet maken. Die hou ik in mijn achterhoofd. Vervolgens nog even de eerste pas van Hibernatus geprobeerd, maar dat voelde redelijk kansloos. Ik kon gewoon niet genoeg spanning in mijn lijf krijgen om met rechts die kleine pocket los te laten.

Ok, terug naar de parking en op naar Simonet. Ik had al eens onder Duke Nukem gestaan, maar deze nog niet geprobeerd. Eigenlijk zijn het maar twee passen, maar wel twee verre passen aan randjes. In het begin voelde het voor mij echt onmogelijk aan, maar na een aantal pogingen ging de eerste dynamische pas steeds beter en op een gegeven moment kon ik het randje voor rechts ook vasthouden, jippie. De tweede pas is met rechts zo laag mogelijk afblokken en met links naar een goede greep. Los van elkaar voelde die tweede pas makkelijker aan, maar toch kon ik ze niet aan elkaar knopen. Helaas, maar ik was natuurlijk wel blij dat beide passen me uiteindelijk gelukt waren.

Vroege sessie 3:
Terug naar Duke Nukem. De ligging van deze boulder is aan de westkant van het blok. Perfect voor de zomer, want de zon laat zich pas in de middag zien. Uitgerust en met goede moed na de laatste sessie kwam ik bij het blok aan. Beetje opwarmen in de uitklim en de eerste passen. En daarna voor het 'echie'.

Maar al snel bleek, dat ik totaal geen power in mijn armen had. Ik wilde wel en wist natuurlijk dat ik de passen kon maken, maar het lukte gewoon niet meer, punt. Ik denk dat ik, mede door het vroege opstaan, toch minder uitgerust was van mijn werk dan ik dacht. Goeie les voor de volgende keer.

Gelukkig ging ik niet met lege handen naar huis, want aan de linkerkant van het grote blok van Duke hangt er nog een klein 'zwevend' blok met La Tortue Lutte (De schildpad-worsteling). Een toepasselijke naam gezien de structuur van het blok en het feit dat het inderdaad een boulder is die niet echt zonder een kleine 'worsteling' te klimmen is. Een troostprijs was het echter wel...

Ik worstel en.....
Vroege sessie 4 (gisteren):
Vorige week zag ik een filmpje van iemand in Symbiose. Ik had wel eens eerder een filmpje van deze boulder gezien, maar nu bedacht ik me dat dat eigenlijk best wel eens een boulder zou kunnen zijn, die me goed zou bevallen: een dakje, mooie heelhook en uitklimmen op slopers.....I like. Dus op naar de Trois Pignons.

Eenmaal bij het blok aangekomen ben ik de passen van achter naar voor gaan uitwerken. De uitklim ziet er op filmpjes lastig uit, maar deze vond ik niet heel moeilijk. Gelukkig stond de zon nog laag en achter wat bomen en niet vol op die aflopers, want dan wordt het een ander verhaal. Vervolgens de pas naar de eerste afloper aan de voorkant waar je bijpakt met je andere hand. Je kunt hiervoor een heelhook met links of met rechts gebruiken. Links beviel me het beste, want anders zat ik heel erg te hannesen met toehooks onder het dak. En gelukkig was dat randje voor rechts niet zo slecht als ik van te voren dacht.

Daarna was het even puzzelen hoe ik zo snel mogelijk door het dak kon klimmen. Wat voor mij het beste werkte, was vanaf de zitstart met rechts naar de rand aan de linkerkant, daarna met links 'kruisen' naar de ondergreep en met rechts naar het randje aan de voorkant. Ook dat lukte redelijk snel, dus alle passen gemaakt hebbende kon ik pogingen gaan trekken.

Ik dacht althans dat ik alle passen gemaakt had, maar de pas waarbij ik met links naar de eerste afloper ga, was ik half ingestapt vanaf de grond, mmm. Wanneer ik die pas in de juiste volgorde probeerde, was het aanzienlijk lastiger. Maar ook dit lukte uiteindelijk met een intermediair voor links, terwijl in mijn rechtervoet een klein beetje onder het dak in die ondergreep kon klemmen. Gelukt, maar het was kielekiele.

Dit bleek ook wel in de pogingen daarna. Elke keer kwam ik er in die pas uit. "Hard trekken aan mijn linkerhiel en het randje zo laag mogelijk afblokken met rechts" zei ik tegen mezelf. Maar het bleef hetzelfde: los lukte die pas meerdere keren, maar niet na de eerste bewegingen onder het dak, aaarghhhh.....! Niet lang daarna ben ik gestopt. De kracht was weg en mijn huid had ook al behoorlijk geleden. 's Morgens was het trouwens nog lekker koel met elf graden, maar 's middags tikte de thermometer dertig graden aan, pfff.

Voor mij was dit de crux
Vroege sessie 5 (vandaag dus):
Eén blik op de Weather-Pro-app stemde me niet echt vrolijk. Voor vandaag regen vanaf 8 uur 's morgens en ook regen voor het hele weekend, damn. Eigenlijk wilde ik één dag rusten en dan terug naar Symbiose om het af te maken, maar nu had ik geen keuze. Was ik alle andere dagen om 5:30u opgestaan, nu had ik de wekker om 5:00u gezet. Gelukkig ben ik een ochtendmens, haha.

Tijdens het ontbijt zag ik op de radar al buien aankomen, geen tijd te verliezen dus. De condities waren al een stuk minder dan de dag ervoor. Het kwik was niet onder de 15 graden gekomen en het voelde al wat benauwd aan. Maar goed, ik moest het er mee doen. Nogmaals een keer door alle passen heen lopen en dan moest het maar gebeuren. Echt spierpijn had ik niet, maar ik voelde al wel snel, dat ik niet zo sterk was als gisteren. Na nog drie keer in de crux eruit gevallen te zijn, kreeg ik twijfels.

Ondertussen was ik nu wel goed opgewarmd en voelde ik me weer wat beter. Ok, even wat langer rusten en nog een keer. De crux kwam ik in de poging daarna goed door, maar vervolgens viel ik uit de uitklim, neeeee...!! Toch gaf het feit dat ik door de crux heen was gekomen me moed. Daarna werd het wel kritisch, want nadat ik er nog een keer in de laatste passen uitgevallen was, werd het in de verte al donkerder. Rusten, maar niet te lang dus, want ik wilde nog één goede poging wagen. Ok, het strijdplan was 'relaxed' klimmen in het dak, alles geven in de crux en een beetje overhouden voor het einde.

Dus.....zitstart, rechtervoet klem zetten en de rand voor rechts pakken, ondergreep links en door naar het randje, dat ging soepel. Heelhook met links en rechts klemmen in de ondergreep, intermediair pakken met links en 1...2.....pats, naar de afloper, hebbes. Bijpakken, afblokken met rechts, de volgende afloper met links pakken, nog verder afblokken en doortikken naar een klein kuiltje. Hak omzetten in een teen, bijpakken met rechts. Wederom iets doorpakken met links, aanzetten om het verlossende greepje te pakken en......yes!! Uitklimmen is geen probleem en mijn tweede 7c is een feit.

Lekker hoor, en vooral de manier waarop: volhouden dus. Nadat ik de verschillende passen nog een keer vanuit andere hoeken heb gefilmd, begint het te regenen. De timing had niet beter kunnen zijn. In de stromende regen, maar met een glimlach van oor tot oor, loop ik terug naar de auto. Een 7c in juli....'laat het najaar maar komen', denk ik bij mezelf. :-))


20 juni 2014

Een vroege sessie

Hoge temperaturen en veel zon vragen om twee dingen: vroeg opstaan en klimmen in de schaduw. Twee ochtenden had mijn lijf geen puf voor het eerste, maar de derde ochtend kon ik niet wachten om mijn klimschoenen weer aan te trekken. De wekker ging om 5:30u en om 6:10u stapte ik in de auto op weg naar Apremont Bizons, een beetje pijn deed het toch wel.

De zon was al op, de vogels floten dat het een lieve lust was en een aangename 12 graden maakte het geheel af. Ik was lang niet in Bizons geweest en in mijn herinnering was het er (in het noordelijke deel althans) veel schaduwrijker dan wat ik nu aantrof. Allez, des te meer reden om geen tijd te verdoen...

Het plan was om de boulders op pagina 41 van de 7+8 af te lopen en dan maar te kijken wat ik tegen kwam. Hmmm, nr 1 ligt al helemaal uit de richting en geïsoleerd aan de andere kant van het pad. Ok, door met de andere boulders: de zitstart van rood 10 ziet er heel lastig uit en ook de 7b aan het andere kant van het blok laat ik voor wat ie is.

Vervolgens kom ik uit bij een muur met randjes, pfff dat ziet er ook niet echt lekker uit om de vingers op te warmen....next. Nog een 7a muurtje en met betere grepen: Le Pied à Coulisse. Snel de schoenen aan en proberen maar. Nou dat viel al vies tegen. Van een goede, ronde ledge moet je door naar een redelijk uitziende aflopende rand. Ik zeg expres 'uitziende', want ik heb deze nooit gevoeld. Enkele grote treden aan de rechterkant zijn off limit en daardoor blijft er erg weinig over om echt lekker aan te kunnen zetten naar die tweede rand.

Jammer, maar ik ben wel warm, dus op naar de volgende in het rijtje. Ai, twee boulders op hetzelfde hoge blok, een 7b+ en een 8a! Alleen al als ik naar de afsprong kijk, schieten er rillingen door mijn lijf. Dus ondertussen ben ik al bij de laatste twee boulders van de pagina aangekomen. De ene is een project en de laatste is Malfrat, een klein dakje met een uitklim op aflopers, 7a+ gewaardeerd. Perfect, om eens flink wat energie in te stoppen.

De passen in het dakje lukken me op eentje na vrij snel, alleen de uitklim is een ander verhaal. De aflopers zijn slecht, de treetjes lastig te zien en eronder staat een stomp van berkenboom van een centimeter of 60, precies gericht op mijn onderrug als ik dynamisch met links naar de volgende afloper wil doortikken. Ook een kussen op de stomp zorgt toch niet echt voor een veiliger gevoel en als dan ook de zon nog om het hoekje komt en op de aflopers schijnt is het echt afgelopen.

Damn, wat nu? Het wordt al warm, doorlopen of terug naar die twee 7b's? Ik kies voor het laatste en sta een paar minuten later onder rood 10. Eerst rood 10 zelf maar eens proberen. Dit is eigenlijk maar één dynamische pas naar de rand, maar wel een leuke. Vervolgens de zitstart, een klein zijgreepje voor links en hele kleine gaatjes voor rechts beloven niet veel goeds, maar eenmaal proberend valt het eigenlijk best mee. Ik kom van de grond en kan met rechts doorpakken naar een spleet, die bovenin beter wordt. Met links door naar een randje is hard en lukt me niet, maar al met al valt het niet tegen.

Aan de andere kant van het blok zit ook nog een 7b: Secret de Confession. Deze start met twee ietwat zanderige zijgrepen. Gaat vervolgens naar een aflopende rand gevolgd door een mantle. Kort maar krachtig en bovendien morpho. Instappen gaat goed, ondanks een treetje voor rechts dat ook wat zanderig is, maar de "dyno" naar de rand wil niet echt lukken. Ik sta gewoon niet echt lekker om goed aan te kunnen zetten en haal de rand wel, maar kan deze keer op keer niet vasthouden.

Na ettelijke pogingen valt mijn oog op een lichte plek onder de linker zijgreep. Het lijkt daar ietwat gepoetst, zou een heelhook misschien mogelijk zijn? Het is niet meer dan een ondiep kuiltje, maar al snel blijkt dat ik er wel iets mee kan. Vaak schiet mijn linkerhiel er nog vanaf, maar als ie blijft liggen kan ik hoger en rustiger aankomen op de rand. Toch kom ik nog steeds iets te kort, om de rand echt goed vast te houden, mijn rechtervoet moet dus nog iets hoger komen te staan. Het goede zanderige treetje ruil ik in voor een niet zanderige, maar aflopende oneffenheid. Niet echt heel goed, maar er is niks anders.

Echt lekker is het niet, want mocht mijn rechtervoet er vanaf schieten als ik er met mijn volle gewicht op sta, dan kom ik op een schuin stuk eronder terecht dat niet veel goeds belooft. Even niet aan denken en vertrouwen op de voeten, toch?

En inderdaad, mijn rechtervoet blijft staan en die paar centimeter is net genoeg om de rand iets hoger vast te pakken. Nog steeds blijft die linkerhiel niet altijd goed liggen, maar een paar pogingen later, is het raak en heb ik de rand goed vast. 'Die laat ik niet meer los', zeg ik in mezelf. Vervolgens een heelhook met rechts, bijpakken en uitklimmen. De mantle verdiende geen punten voor schoonheid, maar dat was dan jammer. Iets na elven stapte ik weer in de auto op weg naar huis. En toen de thermometer 's middags 29 graden aantikte, was de voldoening nog net iets groter....!!

Vroege sessie #2 is ook al een feit, maar bewaar ik voor een volgend bericht.


08 juni 2014

Vakantie

Zo, de drie weken vakantie zitten er weer op. Niet helemaal zoals ik van te voren in gedachten had, maar dat kan gebeuren. Na de Vogezen, de Elzas, Beieren en Oostenrijk, waren we aangekomen in Zwitserland. Een incidentje met de hond zorgde er vervolgens voor dat we niet verder reden naar het zuiden van Zwitserland, maar linea recta naar huis terugkeerden.

Jammer, maar dan blijft Ticino gewoon nog op de lijst staan voor een volgende keer en een weekje thuis is natuurlijk ook geen straf. Een middag klimmen op de 'Lorenzo-boulders' in de Vogezen was tot dan toe mijn enige wapenfeit. En zelfs dat viel niet mee, want met veel zon en 26 graden was het flink zweten alom!

Eenmaal thuis was ik toch niet helemaal uit vorm, want onderweg heb ik nog drie korte sessies kunnen inlassen. Een keer was er een klimwandje op de camping waar we verbleven en tweemaal heb ik een 'pull-up sessie' in een speeltuintje gedaan, werkt prima....!

Thuis in het bos, was het ook prima toeven en nog niet heel warm. Samen met Tony, die ik nog ken uit klimhal Amsterdam, veel vijven en zessen geklommen in verschillende gebieden. Op de laatste dag kwam Tony met het idee om de dyno Sylphide te gaan bekijken. Zelf zou ik dat niet zo snel gedaan hebben, maar ik heb al eens eerder geschreven dat ik daar beter in wil worden en oefening baart kunst.....toch? Dus op naar Franchard.

Na een paar pogingen bleek niet zozeer de hoogte het probleem te zijn, maar doordat je iets naar links springt, was het lastig om de kleine zwaai op te vangen en de rand vast te houden. Een flink aantal pogingen en wat rust later, lukte het me om ook met mijn rechterhand snel de rand bij te pakken en zo te blijven hangen. Mijn eerste echte dyno in het bos was een feit, super! Tony nogmaals bedankt en gelukkig was het net op tijd, want in de geslaagde poging trok ik een behoorlijke flapper aan de scherpe rand.

Hieronder wat foto's van de vakantie en een filmpje met Sylphide en nog drie andere boulders. Lage blokken weliswaar, maar met leuke passen en heelhooks.

Mono's in een 6c+ (Lorenzo-boulders)

Ooievaars alom in de Elzas

Ook op hoge plekken, met kroost nota bene

Alternatief gebruik van rotswanden :-)

Ergens in een klooster

Deze twee vroegen erom op de foto gezet te worden

Duitse invloeden in Frankrijk

De witte wijn smaakte prima

Het bekende slot Neuschwanstein

De grootste waterval van Tirol

Voordeel van vakantie in mei: op de campings is het lekker rustig

Nadeel van vakantie in mei: als je pech hebt, zijn er nog wat passen dicht

We hebben nog door de sneeuw gelopen



12 mei 2014

Buien

Twee dagen met veel buien, maar gelukkig stond er ook flink wat wind. Gisteren nog een korte sessie in Mont Simonet gehad. Geen hele moeilijke boulders gedaan, maar wel twee niet al te hoge en met mooie passen: Prise de Comprimé en Aplati, aanraders....!

Vooral die laatste is een leuke met een dynamische pas naar een kleine spleet, waar je vingers precies inpassen, gevolgd door een originele mantle op aflopers.

Morgen eerst nog een paar dagen werken en daarna drie weken vakantie. Ik weet dus niet precies wanneer ik weer een berichtje zal plaatsen, maar hieronder in ieder geval nog een filmpje van de afgelopen dagen.