20 april 2014

1, 2, 3...

1. Afgelopen week nog een korte sessie gehad in Isatis. Natuurlijk weer L'Angle Ben's geprobeerd, maar nog zonder succes. Wederom kwam ik weer tot het randje, maar elke keer schoot mijn rechtervoet van dat "treetje". Eigenlijk is het geen treetje te noemen en daarom zal ik volgende keer mijn voet eens proberen wat meer naar links te zetten, misschien dat ik er dan meer druk op kan houden en beter aan kan zetten. Wordt vervolgd..... :-))

2. Wederom een mooi blok gezien tijdens een wandeling met de hond. Het wordt nu toch echt eens tijd om een keer flink te gaan poetsen. Dit zag er zeker uit als een leuke 7e-graads boulder:


3. Vorige week heb ik een nieuwe gids ontvangen met een flink aantal andere gebiedjes met zandsteen-blokken. Allemaal in Frankrijk ook nog nota bene. Leuk voor als je een keer zin hebt in iets anders en wat relatief onbekend is.






13 april 2014

Knietjes

Vrijdag was ik al een middagje in het bos, maar ik kwam er toen snel achter dat 20 graden en een zonnetje al snel te warm is als je iets moeilijks wilt doen. Dus gisterochtend deed het even pijn toen om 6:15u de wekker afging, maar eenmaal in het bos was het perfect.

Een tijd geleden had ik L'Angle Ben's al eens geprobeerd, maar was ik totaal kansloos. Toen ik eerder deze week dit verslag las kreeg ik de motivatie om weer eens terug te gaan. Het ging vanaf het begin al een stuk beter dan vorige keer en éénmaal kwam ik tot het randje voor rechts, maar kon ik dat niet vasthouden. Desalniettemin pakte ik met een goed gevoel mijn spullen in om ze iets verder op de heuvel weer uit te pakken.

De twee buren El Poussah/Poussif had ik ook al eens geprobeerd. In de eerste kon ik nog steeds niet veel. Die toehook blijft niet goed liggen en direct naar die afloper voor links lukt me wel, maar vasthouden is iets te veel gevraagd. El Poussif echter voelde een stuk beter aan. In de tweede poging kon ik goed aanzetten naar de afloper op de rand, maar kon ik het nog net niet afmaken. Maar enkele pogingen later had ik deze opnieuw vast en nu liet ik hem niet meer los. De twee knietjes die ik in de uitklim gebruikte waren minpunten voor de uitvoering, maar dat mocht de pret niet drukken.

Daarna nog nog wat geprobeerd in La Memel wat op zich ook niet slecht ging, maar de krachten raakten op en de zon kwam om het hoekje kijken, dus: game over voor die dag en tijd voor een filmpje...!

08 april 2014

Onbekende boulders

Toen ik vorige week net in de auto zat, begon het wat te spetteren. Niet heel erg, maar voor de zekerheid zette ik toch maar koers richting Buthiers om Magic Bus nog eens te proberen.

Door met links die bidoigt te pakken in plaats van die slechte rand, kon ik nu weliswaar de pas naar het ondergreepje voor rechts maken, maar daar hield het dan ook mee op. Ik had ook niet het gevoel dat de pas daarna close was, dus voorlopig zal ik daar niet meer terug naar toe gaan. Tenzij ik misschien nog eens echt desperate ben tijdens een slechtweer-periode.

Daarna ben ik een stukkie teruggereden naar Boissy-aux-Cailles om Eden Roc eens te bekijken en te proberen. Pfff, mooie aflopers dat zeker, maar vasthouden lukte niet echt. Gelukkig was er aan de andere kant van het blok een 7a, die er wat makkelijker uitzag: Boule de Nerfs, een boulder met een leuke dynamische pas.

Aanzetten voor die sloper
Twee dagen later was het zondagmiddag en om de drukte te ontlopen ben ik naar Restant du Long Rocher gegaan. Het doel was Serein en dat blok had ik snel gevonden. Ondanks de slechte afsprong heb ik er toch wat in gewerkt, maar tot een echte serieuze poging is het nooit gekomen. Eenmaal thuis vond ik trouwens een filmpje en bleek het om een totaal ander blok te gaan. Ook een arête en enigszins gelijkend, maar toch duidelijk ook een andere boulder.....uhhh? Wordt vervolgd....

Vervolgens heb ik nog Rincewind gedaan, een dakje gevolgd door een grappige en rare mantle, mede doordat je eigenlijk jezelf een beetje in de weg zit. :-)

Tja....wat zal ik zeggen


31 maart 2014

Général

Na dus weinig geklommen te hebben de afgelopen weken, had ik een "generale" repetitie nodig om weer een beetje fitheid op te doen. Helaas kon ik toen, mede door een buitje, niets afmaken in Rocher du Général. Maar een paar dagen later lukte het me wel om weer eens wat boulders af te vinken.

Leak End kostte me nog de meeste moeite. Mede omdat er veel mos op de uitklim zit, dat nog nat was van de regen de dag ervoor. Gedurende een poging of twintig ging er elke keer wel iets mis. Natte grepen, linker voet die wegschoot, rechtervoet die wegschoot en dat aflopende randje voor links was ook nog best lastig vasthouden. Net toen ik het eigenlijk wilde opgeven, zag ik een klein stukje rots, dat er schoon en dus redelijk droog uitzag. De hele tijd probeerde ik met rechts door te gaan, maar deze afloper was net genoeg om te blijven staan en met links door te gaan. Pffff, op het tandvlees, maar wel lekker om hem nog gedaan te hebben.

20 maart 2014

Rust

Het is al een aantal weken geleden sinds mijn laatste bericht en de reden daarvoor is simpel: ik heb gewoon weinig geklommen en had dan ook niet veel te melden. Drie zaken hebben ervoor gezorgd, dat ik weinig in het bos ben geweest.

1. De laatste dag van mijn vakantie had ik afgesproken om nog een avondje te klimmen in Monk Amsterdam. Mijn lijf en vooral mijn vingers waren eigenlijk aan rust toe en dat heb ik gemerkt. De dagen daarna heb ik behoorlijk last van mijn rechter middelvinger gehad en de laatste paar dagen is het eigenlijk pas echt verbeterd. (Ik leer het ook nooit)
2. Minder vrije tijd dan gemiddeld, tja hier is niet veel aan te doen :-)
3. Vorige week is mijn vriendin tijdens het uitlaten van de hond zwaar door haar enkel gegaan. Dit zorgde voor enige improvisatie thuis en dus ook minder tijd om te klimmen. (Yep, we lossen elkaar mooi af qua enkels...helaas)

Desalniettemin heb ik tussendoor nog wel iets geklommen. Op een warme middag: Brazil, waar ik nog behoorlijk lang over deed, want ik kon die afloper voor rechts niet goed vasthouden. Was het al te warm....?

En afgelopen zondag: Incassable, een boulder op een afgelegen blok in Bois Rond. Zitstart, gevolgd door leuke passen met als afsluiting een "mini dyno". Ik had me een tijdje geleden voorgenomen om meer van dit soort boulders te klimmen en deze was prima om hier mee te beginnen. Op naar de volgende....!


03 maart 2014

Beste maand ooit

Een beetje een laat bericht, maar dat mag de pret niet drukken. Want als ik terugkijk op afgelopen maand, was februari veruit mijn beste maand ooit:



Met een beetje mazzel, want ik had bijna drie weken vakantie en daardoor kon ik het bos in als de gelegenheid zich voordeed. En het weer was niet onaardig de laatste weken.

Vorige week maandag ook niet, het leek wel lente. Volop zon en het werd uiteindelijk 16 graden. Ergens afgelopen zomer had ik een keertje Crazy Horse geprobeerd, maar dat ging toen voor geen meter. Het ontbrak me aan kracht en was veel te warm. Ik kon me nog goed herinneren dat deze boulder heel de ochtend in de schaduw lag en het leek me nu dus een mooie gelegenheid voor een hernieuwde kennismaking.

De afzonderlijke passen had ik redelijk snel in de smiezen, maar bij de diverse pogingen vanaf het begin ging er elke keer wel iets mis. Shit, dan nog maar eens de moeilijkste pas apart proberen. Alles hangt zo'n beetje af van die rechter heelhook. Na wat rust en een bammetje salami lukte het. Fijn, want mijn biceps en de huid op mijn vingertoppen hadden al behoorlijk wat geleden.

Mede daardoor besloot ik nog eens terug te gaan naar Mont Simonet voor de Triatleet, een iets minder fysieke boulder. De laatste keer dat ik die boulder probeerde was ergens laat in de middag en toen kon ik de uitklim (die niet eens moeilijk is) er niet meer uitpersen. Dus nu was het alle grepen een beetje poetsen en gaan. Het zijn niet veel passen, maar wel hele leuke. Ook hier een kritieke rechter heelhook en gelukkig kon ik met mijn 1.80m net bij die afloper. Daarna was mijn huid en motivatie echt verdwenen. Al met al toch weer genoeg materiaal voor een filmpje met zoals gezegd: mooie heelhooks...!


23 februari 2014

Twee rustige dagen

De dag na Welcome to T. was het slecht weer en heb ik behoorlijk in de tuin lopen buffelen. Ik denk dat dat net iets te veel van het goede was geweest, want de dagen erna was ik erg moe. Mijn lijf en vingers waren aan rust toe. Maar omdat er voor zaterdag weer flink wat regen in de voorspelling stond, kon ik het toch niet laten om vrijdag nog even het bos in te gaan. Ik had een filmpje van een mooie boulder gezien: Atmosphère.

Eenmaal bij het blok in Cuvier Est wilde ik zeker de passen proberen, maar tegelijkertijd had ik de niet zo goede landing in mijn achterhoofd. Ik had natuurlijk geen zin om ongeveer een jaar na dato weer door mijn enkel te gaan. De passen zijn super: van een aflopende band naar de arête, met links een heelhook en dan verder aan de arête omhoog.

Die heelhook lag eigenlijk bombproof en zodoende kreeg ik beetje bij beetje meer vertrouwen. Niet lang daarna stond ik dan ook bovenop, een kleine mentale overwinning voor mezelf.

Een mooie tick...
Daarna ben ik iets doorgelopen naar Moby Dick. Niet zo'n mooi blok als hierboven, maar de grepen en passen maken alles goed. Ondertussen was ik opgewarmd en was de vermoeidheid wat uit mijn lijf verdwenen, waardoor het niet slecht ging. Eén pas naar een verre afloper voor links lukte me niet, dus wie weet een volgende keer.

Om de dag af te sluiten ben ik teruggelopen naar Bas Cuvier, heb daar nog wat zessen geklommen en toen was ik er wel redelijk klaar mee. Toch best een lekkere middag gehad...

Omdat mijn vriendin al een tijdje geen last meer heeft van de nekhernia, die haar behoorlijk lang parten heeft gespeeld, zijn we vandaag naar Rocher des Pôtets gegaan. Het was al warm in de zon, bijna lente en dat was te merken op de parkeerplaats, tjokvol. We hebben op het gemak gele en oranje boulders geklommen en ons prima vermaakt.

Er zijn in dat gebiedje 3 zevens en twee daarvan heb ik geprobeerd. Nou, dat viel vies tegen. De ene heet Le Gueulard, een korte overhang, met aflopers en een ondiep kommetje/mono. Er is ook nog een randje voor rechts, maar dat mag niet gebruikt worden en om met alleen die mono naar de rand door te gaan was te hard voor me.

De andere heet Snoopy en bestaat eigenlijk maar uit één moeilijke pas. Vanuit zitstart een kleine dyno naar een aflopende bak. Ik ben slecht in dyno's en juist daarom ben ik nog behoorlijk lang bezig geweest. Er zat wel wat progressie in, maar uiteindelijk is het me niet gelukt, jammer. Maar een leuke boulder en als ik daar nog eens in de buurt ben, ga ik zeker terug.

19 februari 2014

Incroyable...!!

Wat is er zo ongelooflijk vraag je je af...? Welnu,

nadat ik zondag Clandestino had geklommen, heb ik nog even de laatste passen van Welcome to Tijuana geprobeerd. Deze lukten voor geen meter, maar daarna vroeg ik me wel af of dit kwam omdat de passen zo hard waren of was ik gewoon moe en had ik rust nodig? Nou, er was maar één manier om daar achter te komen. Op dus naar Apremont Envers met een back-up plan in mijn achterhoofd, mocht ik er nog steeds niets van bakken.

Toen ik bij het blok aankwam, was dezelfde Fransman van zondag er ook weer, haha, dat was toevallig. En ging hij zondag nog redelijk goed en kon hij hem toen net niet afmaken, nu bakte hij er niet veel van. Hij vertelde dat ie de avond ervoor flink aan de vin rouge had gezeten en dat brak hem nu op. Ondertussen begon ik wat op te warmen in de boulder zelf en daarna lukten die laatste twee cruciale passen naar het verlossende plateautje eigenlijk redelijk snel. Huh....?? Shit, dat betekende dat ik hem in principe moest kunnen klimmen.

Maar aangezien die passen gelijk de moeilijkste van de hele boulder zijn, realiseerde ik me ook meteen, dat het nog niet mee zou vallen om alles aan elkaar te breien. En dat bleek ook zo te zijn. Slechte aflopers in combinatie met treetjes die niet goed te zien zijn, zorgden ervoor dat ik een aantal keren net iets te kort kwam....frustratie alom dus.

De laatste poging van de middag zat er aan te komen en na een lange rust, visualisatie van alle passen (ja, het helpt echt! :-)) en grondige poetsbeurt van alle grepen, nam ik me voor om op het moment suprême gewoon vast te houden en me geheel te focussen op het goed plaatsen van mijn voeten, zodat ik voldoende aan kon zetten naar die laatste bak. Het eerste deel ging soepel en efficiënt en daarna ging het deze keer precies zoals ik me voorgesteld had. Het was net aan, maar dat was gelukkig genoeg....ongelooflijk!

En wat een ongekend gevoel gaf me dit, echt een kick. Het feit dat ik hiervoor nog nooit een 7b+ heb geklommen, geeft wel aan dat ik met deze boulder eigenlijk boven mijn stand leef. Natuurlijk zijn er nog vele 7a's in het bos te vinden die ik niet kan of durf, maar deze is in ieder geval in de pocket....!!