Update

Het is alweer ruim een maand na mijn laatste bericht, pfff de weken vliegen voorbij. Tijd voor een kleine update. Omdat het herstel van mijn enkel langer duurde dan ik verwachtte en het niet "goed" aanvoelde, heb ik een paar weken geleden een MRI laten maken. De uitslag hiervan bracht ook weer goed en slecht nieuws:

Het goede nieuws was, dat er geen schade (meer?) was waar te nemen aan de pezen en peesschedes. En dat er ook geen aanwijzingen zijn voor kraakbeenschade of -verlies. Het slechte nieuws was echter, dat er wel een zogenaamde bone bruise te zien is in het os talus en de mediale malleolus (binnenkant) van mijn enkel. Dit laatste omdat ik naar buiten toe ben omgezwikt en de binnenkant van mijn enkel hierbij in elkaar is gedrukt. Ook zit er nog steeds behoorlijk wat vocht in mijn enkel.

Conclusie: niet goed dus! Voor herstel wordt vaak niet gedacht in weken, maar in maanden en dat kan ik ondertussen uit eigen ervaring bevestigen. Nog steeds heb ik regelmatig dagen dat het slechter gaat, maar gelukkig is de overall-trend positief. Het gaat alleen zo ontzettend langzaam en bovendien moet ik in het dagelijks leven nog steeds meer rust nemen, dan ik graag zou willen. Maar ik kan nu in ieder geval zo goed als pijnvrij wandelen. Iets waar je normaal gesproken niet bij stilstaat, maar wat je pas gaat waarderen als het niet meer zo vanzelfsprekend is. Bovendien is het, mentaal gezien, natuurlijk ook veel fijner als je weet wat er daadwerkelijk mis is en waar je aan toe bent.

Vrijdag ga ik naar een osteopaat in Amsterdam, die gespecialiseerd is in enkels. Hopelijk kan hij iets voor me doen of heeft hij antwoord op een aantal vragen die ik nu heb. Goed, tot zover en dan nu maar weer eens aan het fingerboard gaan hangen, want de motivatie was de laatste tijd tot een dieptepunt gedaald.

p.s. Trouwens, vergeleken met Beth ben ik natuurlijk een grote zeikerd..... :-)

Op en af...

Toen ik mijn laatste berichtje schreef, had ik het idee dat ik rond deze tijd wel weer redelijk operationeel in het bos zou kunnen rondlopen, maar helaas is dat nog niet het geval. Ik heb tot nu toe drie keer geklommen, waarvan twee maal in het bos en de laatste keer was aan een touw in de hal. Die eerste twee keer had ik wel wat reactie van mijn enkel de dagen erna, maar dat leek me niet meer dan normaal. Maar die klimsessie in de hal van vorige week was blijkbaar toch net iets te veel van het goede.

Ik heb het gevoel alsof ik weer een behoorlijke stap terug heb moeten doen in mijn herstel, balen. Blijkbaar moet ik het nog voorzichtiger en rustiger opbouwen, want ik heb natuurlijk geen zin om zo nog een paar maanden aan te blijven sukkelen. De afgelopen twee maanden hebben namelijk al lang genoeg geduurd.

Terug in het bos...!!

Het heeft 5 weken geduurd, maar vanmiddag heb ik weer in het bos geklommen.

Het was kort en ik heb alleen maar een paar gele en oranje boulders gedaan, maar het was super om weer wat rots vast te pakken. Binnenkort meer...

Hoopvol herstel

Het is nu een week na mijn ongelukkige afsprong in Cuvier. En ik moet zeggen, dat het me al met al niet tegenvalt. De eerste twee dagen heb ik letterlijk bijna continue met mijn been omhoog gelegen en was mijn enkel nog erg pijnlijk en dik. Maar in de loop van de week nam de zwelling wat af en kon ik mijn enkel ook steeds beter belasten. De kleine, voorzichtige "schuifel-pasjes" werden steeds groter en vloeiender. Op dit moment kan ik nog steeds niet helemaal "normaal" lopen, maar het gaat in ieder geval de goede kant op.

Ondertussen ben ik elke dag bezig met oefeningen. Niet alleen voor mijn enkel, maar ook voor de rest van mijn lijf dat ik wel gewoon kan belasten (core en antagonisten). En natuurlijk is er het fingerboard nog, dat ik een tijdje geleden heb opgehangen. Ik heb echter al wel gemerkt, dat het toch wel lekker is, als zo'n ding gewoon in huis hangt in plaats van in de schuur. Niet alleen qua temperatuur, maar ook omdat ik dan nog eerder geneigd ben om er gebruik van te maken.

Verder heb ik me de afgelopen week natuurlijk ook met wat andere zaken vermaakt: lezen (Siegfried van Mulisch is een aanrader), Franse les (eindelijk de aandacht die het verdiend) en wat gitaar spelen. Na een paar jaar zonder gitaar, heb ik er zo'n zes maanden geleden weer een gekocht, een Baby Taylor. Een kleine gitaar, maar met een groot geluid, echt super. En voor de eventuele andere gitaristen onder ons, check deze kerel op Youtube even, echt een fantastische speler met tevens hele goede videolessen.

Een goede en een slechte dag....

Een kort verlof en een paar andere zaken zorgden ervoor, dat ik deze keer slechts twee klimdagen in het vooruitzicht had. Niet ideaal, na zo'n dag of tien niets te hebben gedaan, maar het was niet anders en vanwege het fantastische weer wilde ik er toch optimaal van profiteren.

Zondag had ik nog best een goede dag in Petit Bois, waarbij ik zowel in La Baleine als in Big Jim hoger kwam dan vorige keer. In de laatste had ik zelfs de rand een keer vast, maar iets te veel naar links waardoor ik hem niet kon vasthouden. Jammer, maar gelukkig geen problemen met de afsprong vanaf die hoogte.

Iets wat ik de volgende dag niet kon zeggen. Vanwege de stijfheid en spierpijn in mijn lijf twijfelde ik nog of ik terug zou gaan naar Petit Bois of naar Cuvier. Ik koos voor het laatste, want ik bedacht me, dat als het fysiek zou tegenvallen, ik altijd nog zou kunnen werken in La Super Prestat. En inderdaad, de paar pogingen in L'Angle Incarné gingen slecht, dus door naar die hoge plaat. Ook hier kwam ik een pasje hoger dan ooit tevoren, maar in de derde poging draaide ik bij de afsprong iets links om mijn as en ging ik bij de landing door mijn linkerenkel, terwijl ik tegelijkertijd iets hoorde kraken.

Meteen daarna een helse pijn aan de buitenkant van mijn linkerenkel, die na een minuut of twee wel wat minder werd, maar ondertussen was mijn enkel al wel flink opgezwollen. Ai, dat zag er niet goed uit. Al strompelend en met hulp van een Duits stelletje dat mijn spullen droeg, kwam ik weer op de parkeerplaats terug. Vervolgens ben ik snel naar huis gereden (wat nog redelijk goed ging), voordat mijn enkel echt zou gaan protesteren.

Diagnose: scheuring van de voorste enkelband......vreselijk balen natuurlijk, maar niet meer terug te draaien. Tot nu toe heb ik nooit problemen gehad met (hoge) afsprongen, maar misschien was het deze keer onoplettendheid, vermoeidheid van de dag ervoor of gewoon domme pech, ik weet het niet. Nu eerst nog een dagje rust met mijn been omhoog en dan aankijken hoe mijn enkel de komende dagen gaat aanvoelen.

Tibet

Vorige week moest ik voor mijn werk naar Chengdu en omdat dat samenviel met het Chinese nieuwjaar had ik daar (wat langer dan normaal) vier dagen te besteden. Ik hoefde niet lang na te denken over een invulling hiervan....Tibet!

Vanwege de onzekerheden omtrent een permit voor Lhasa, besloot ik geen risico te nemen en een bezoek te brengen aan Kangding en Tagong, beide stadjes liggen in een autonome Tibetaanse regio in het westen van Sichuan. Samen met een paar collega's en een gids die uit oorspronkelijk uit Tagong komt, ben ik dus vier dagen op pad geweest. Het was in één woord: Fantastisch....!

Natuurlijk is een paar dagen eigenlijk veel te kort, maar al met al hebben we veel gezien en toch eventjes aan de Tibetaanse cultuur en sfeer kunnen ruiken. Mede dankzij onze lokale gids, die ons naar enkele unieke plekken bracht, waar blijkbaar normaal bijna geen westerlingen komen. Natuurlijk hebben we ook gezien en gehoord hoe het Tibetaanse volk door China onderdrukt wordt. Zo had bijvoorbeeld de broer van onze gids 10 jaar gevangenisstraf gekregen na een email aan de BBC, hij heeft nog 3 jaar te gaan. Dergelijke zaken zijn voor ons in Europa niet voor te stellen en laten we dan ook hopen dat er ooit verbetering komt in de situatie.

Hieronder flink wat foto's om een goede indruk te geven en je misschien nieuwsgierig of enthousiast te maken en wie weet komt het er ooit nog eens van om dit schitterende land nog eens te bezoeken, maar dan voor een langere periode....Om mani padme hum

Mooie projecten

Zondag was een prima klimdag, goede condities en zelf voelde ik me ook redelijk goed uitgerust van de dag ervoor. Tijd voor?.....L'Angle Incarné! Maar ik kan er wederom kort over zijn: geen vink. Ik heb van alles geprobeerd, heelhook met links, derde zijgreep voor links (kansloos) en een andere tree voor links, maar zonder resultaat. Uiteindelijk toch wel een beetje progressie geboekt: ik kon die lastige positie wel wat beter vasthouden en één keer zat ik op de goede volgende greep voor rechts, maar kon ik hem niet vasthouden, helaas.

Toen ik net al mijn spullen had ingepakt, kwamen Victor en Job langslopen. Victor had zojuist Contrôle Technique geklommen en had L'Angle ook nog openstaan, dus toch maar de spullen weer tevoorschijn gehaald om samen nog een paar pogingen te doen. Victor en Job stonden alletwee al redelijk snel bovenop het blok, knap hoor! Maar bij mij was het beste er wel af. Echter, ik blijf proberen....

Daarna zijn we met zijn drieën naar Plats Toniques gelopen. Ondanks dat die eerste afloper er hopeloos uitzag, toch ook maar mijn klimschoenen aangetrokken. En warempel de eerste poging bleef ik gelijk hangen. Matchen op die afloper en dan proberen je linkervoet op een treetje te zetten, dat net wel of niet goed te zien is. Die pas lukte me niet en voelde zwaar aan, maar leuk om deze boulder een volgende keer nog eens te proberen.

Omdat ik mijn huid dunner voelde worden, ben ik daar gestopt met pogingen en doorgelopen naar La Super Prestat. Vorige keer had ik er al een paar pogingen aan gewaagd en ondanks dat dat toen niet echt lekker ging, was ik wel super enthousiast geworden over deze klassieker. Gelukkig ging het nu een stuk beter. De "kruispas" lukte na een paar pogingen elke keer weer, alleen dat treetje waar je dan met rechts op staat en dat volgende zijgreepje voor rechts zijn niet super. Maar ik kan niet anders dan tevreden zijn over de hoogte tot waar ik gekomen ben en ook de afsprong viel me niet tegen. Kortom, ik heb er weer een paar mooie projecten bij!

De mooiste pas

Over de helft

De afsprong

Vanaf morgen ben ik wat langer van huis dan anders, ruim een week. Maar ik heb een leuke trip voor de boeg, dus als ik weer terug ben een verslagje met hopelijk wat mooie plaatjes, so stay tuned.....!

De aanhouder wint

Ergens half december vorig jaar kwam ik bij toeval Enzo en Bart tegen op de parkeerplaats van Éléphant. Zij waren van plan om naar Mont Simonet te gaan om daar nog twee boulders voor de nieuwe 7+8 te bekijken. Omdat ik daar nog nooit was geweest, leek het me wel leuk om even mee te gaan. Eenmaal daar aangekomen, werd ik door Bart (nog bedankt voor de tip!) gewezen op Pitt Boule, een mooi uitziende en overhangende prow, die destijds is geopend door Jos Leenen.

Mont Simonet is een behoorlijke heuvel met bovenop niet al te veel begroeiing. Dus toen ik gisteren op zoek was naar iets klimbaars, was dat perfect. Het blok lag precies goed in de wind en was dan ook kurkdroog. Blijkbaar waren er meer mensen op hetzelfde idee gekomen, want na een minuut of twee arriveerde er een Fransman bij hetzelfde blok. Hij wilde de naastgelegen La Colonne (6c) afmaken, die had hij eerder deze week al eens geprobeerd.

Maar we hadden de crashpads nog maar net neergelegd of de eerste bui deed al van zich spreken. Snel alles bij elkaar pakken en schuilen onder het blok. Daarna zo goed en zo kwaad met een handdoek de grepen wat droog deppen en de passen eens gaan proberen. De uitklim bleek relatief makkelijk met goede grepen, maar de eerste twee passen voelden een stuk moeilijker aan. Voordat ik die passen ook maar echt goed kon proberen, kwam de volgende bui er al aan. Het duurde allemaal niet heel erg lang, maar de intensiteit was behoorlijk, dus alles was weer behoorlijk nat geworden.

Gelukkig bleven de startgrepen zo goed als droog, dus kon ik vrij snel mijn pogingen hervatten. Maar het lukte me niet echt om met links door te pakken op de rand. De volgende greep was een slechte afloper en de goede greep daarna was te ver. Mijn Franse maat vertelde me, dat hij wel eens iemand die pas had zien maken, waarbij hij met links niet naar de linkerrand doorging, maar naar een goede greep aan de rechterkant om dan vervolgens op die greep te matchen. Echter, voordat ik dat kon proberen, was bui nummer drie al gearriveerd. Natte sneeuw en een koude wind zorgden ervoor dat de temperatuur een flink aantal graden omlaag dook. "Mijn buurman" had het wel een beetje gehad en taaide af, maar zelf wilde ik toch nog proberen om die eerste passen te maken.

Toen het weer droog was, voltooide ik hetzelfde ritueel. Ik had een vrij grote handdoek bij me, maar die was ondertussen zeiknat, dus daar had ik ook niet zo veel meer aan. Maar goed, eenmaal weer onder het blok lukten die eerste passen nu vrij snel. Nu zou ik toch alles aan elkaar moeten kunnen knopen. Ware het niet dat ik de volgende bui al weer snel dichterbij zag komen. Dus alsnog zo goed en zo kwaad als het ging de uitklim wat droog wrijven, camera en statief pakken en alles in die ene poging gooien, want het zag ernaar uit, dat er waarschijnlijk geen tweede poging meer in zou zitten. Uiteindelijk lukte het in die ene poging en stond ik bovenop het blok. Pfff, dat had echt niet veel langer moeten duren....!