25 juli 2014

FA en filmpje

Eergisteren wederom een keer naar Simonet geweest, maar het was hetzelfde verhaal in Duke Nukem. Tweede pas, yep en eerste pas, nope....denk dat ik het maar even zo laat en er in het najaar weer eens terug naartoe ga.

Maar toen ik daar bezig was, viel mijn oog op een paar grepen net links van Duke Nukem. Ik had alleen de 7+8 bij me, maar ik kon me niet herinneren dat ik in de 5+6 op die plek ooit een boulder had gezien. Na wat poetswerk vanaf de uitklim van Duke, kon ik proberen deze lijn te klimmen. Je begint aan twee aflopende randjes en vervolgens klim je recht omhoog via gevarieerde grepen, maar zonder de 'grote' greep van Duke Nukem te gebruiken. De uitklim is een beetje mossig maar niet moeilijk. Eenmaal thuis kon ik ook niets op bleau.info vinden over deze lijn, dus ik denk dat ik de eerste was. Ter nagedachtenis en omdat het de dag was waarop 's middags de eerste slachtoffers van de vliegramp in Oekraïne weer in Nederland terug zouden komen, heb ik de boulder MH17 genoemd. De grepen lijken me net iets te goed voor een 7a, maar 6c zal in de buurt komen.

Vervolgens ben ik doorgelopen naar de boulder, die ik vorige keer door de regen net niet af kon maken: Réta Piscine. En nu was de eerste poging gelijk raak. Geen charmante mantle, maar ik had geen zin om hem voor de video nog een keertje te klimmen.

Tenslotte heb ik nog wat gewerkt in Mono Athlète, het broertje van de Triatleet, rechts om het hoekje. Super leuke pas via een mono voor rechts, maar helaas is het daarna nog niet voorbij. De uitklim is nog lastig en de kleine flapper aan precies mijn rechter wijsvinger die ik in MH17 getrokken had, hielp ook niet mee. Leuk project erbij in ieder geval, maar nu eerst....tijd voor een filmpje!





21 juli 2014

Diverse sessies

Veel regen zorgde er twee weken geleden voor dat ik twee sessies aan de Beastmaker heb gehangen. Ik kom nog steeds net iets te kort om de 5a-workout helemaal af te maken, maar er zit progressie in. Nou moet ik er wel bij vermelden, dat ik het voor mezelf iets zwaarder maak door tijdens het hangen aan de grootste grepen Frenchies te maken. Het lijkt misschien niet heel inspannend 18x7x7 seconden  hangen, maar vooral na de eerste sessie was ik echt afgepeigerd.

Na een '5+6-sessie' vorige week in Gorge aux Chats, waar ik met Bart een aantal boulders voor zijn nieuwe gids getest heb, ben ik vandaag teruggegaan naar Mont Simonet om Duke Nukem nog eens te proberen. Pfff, die eerste pas blijft een probleem. De tweede pas kan ik redelijk goed maken, maar die eerste is ook vandaag weer niet gelukt. En dat terwijl ik de allereerste sessie deze pas nog meerdere keren heb gemaakt, aarghh. Goed, de condities waren niet optimaal vandaag, het was bewolkt  en voelde wat benauwd aan, maar balen was het wel.

Aanzetten voor de relatief makkelijke tweede pas
Hierna ben ik een stukje doorgelopen naar Réta Piscine, de buurman van Aplati die ik een tijdje geleden klom. Hier ging het een stuk beter, de pas die me vorige keer niet lukte, had ik nu vrij snel in de pocket. Maar net toen ik mijn camera uit de tas had gehaald, begon het te regenen. Eerst nog maar een beetje en even had ik goede hoop dat ik de bui uit kon zitten, maar allengs begon het echt te gieten. Helaas, duidelijk niet mijn lucky day... :-)

04 juli 2014

Vroege sessies 2, 3, 4 en 5

Pfff, ik weet het. Ik loop behoorlijk achter met bloggen. Maar in dit bericht maak ik een inhaalslag en vertel ik waar ik de laatste sessies mee bezig ben geweest.

Vroege sessie 2:
Dame Jouanne, ik had er nog nooit geklommen, dus dat werd eens hoog tijd. Usbek, een dakje aan de noord-westkant van een blok was ideaal, want de zon stond al aardig te branden. Prima boulder, na een zitstart aan een grote kom, klim je omhoog via een randje, pocket en afloper en de uitklim zorgde daarna voor weinig problemen. Niet zo'n moeilijke 7a, goed om warm te worden.

Usbek
Daarna heb ik wat gestoeid in de boulder ernaast, XXX een 7c. Dat was andere koek, maar al met al ging het niet slecht en kon ik slechts één verre pas aan een afloper niet maken. Die hou ik in mijn achterhoofd. Vervolgens nog even de eerste pas van Hibernatus geprobeerd, maar dat voelde redelijk kansloos. Ik kon gewoon niet genoeg spanning in mijn lijf krijgen om met rechts die kleine pocket los te laten.

Ok, terug naar de parking en op naar Simonet. Ik had al eens onder Duke Nukem gestaan, maar deze nog niet geprobeerd. Eigenlijk zijn het maar twee passen, maar wel twee verre passen aan randjes. In het begin voelde het voor mij echt onmogelijk aan, maar na een aantal pogingen ging de eerste dynamische pas steeds beter en op een gegeven moment kon ik het randje voor rechts ook vasthouden, jippie. De tweede pas is met rechts zo laag mogelijk afblokken en met links naar een goede greep. Los van elkaar voelde die tweede pas makkelijker aan, maar toch kon ik ze niet aan elkaar knopen. Helaas, maar ik was natuurlijk wel blij dat beide passen me uiteindelijk gelukt waren.

Vroege sessie 3:
Terug naar Duke Nukem. De ligging van deze boulder is aan de westkant van het blok. Perfect voor de zomer, want de zon laat zich pas in de middag zien. Uitgerust en met goede moed na de laatste sessie kwam ik bij het blok aan. Beetje opwarmen in de uitklim en de eerste passen. En daarna voor het 'echie'.

Maar al snel bleek, dat ik totaal geen power in mijn armen had. Ik wilde wel en wist natuurlijk dat ik de passen kon maken, maar het lukte gewoon niet meer, punt. Ik denk dat ik, mede door het vroege opstaan, toch minder uitgerust was van mijn werk dan ik dacht. Goeie les voor de volgende keer.

Gelukkig ging ik niet met lege handen naar huis, want aan de linkerkant van het grote blok van Duke hangt er nog een klein 'zwevend' blok met La Tortue Lutte (De schildpad-worsteling). Een toepasselijke naam gezien de structuur van het blok en het feit dat het inderdaad een boulder is die niet echt zonder een kleine 'worsteling' te klimmen is. Een troostprijs was het echter wel...

Ik worstel en.....
Vroege sessie 4 (gisteren):
Vorige week zag ik een filmpje van iemand in Symbiose. Ik had wel eens eerder een filmpje van deze boulder gezien, maar nu bedacht ik me dat dat eigenlijk best wel eens een boulder zou kunnen zijn, die me goed zou bevallen: een dakje, mooie heelhook en uitklimmen op slopers.....I like. Dus op naar de Trois Pignons.

Eenmaal bij het blok aangekomen ben ik de passen van achter naar voor gaan uitwerken. De uitklim ziet er op filmpjes lastig uit, maar deze vond ik niet heel moeilijk. Gelukkig stond de zon nog laag en achter wat bomen en niet vol op die aflopers, want dan wordt het een ander verhaal. Vervolgens de pas naar de eerste afloper aan de voorkant waar je bijpakt met je andere hand. Je kunt hiervoor een heelhook met links of met rechts gebruiken. Links beviel me het beste, want anders zat ik heel erg te hannesen met toehooks onder het dak. En gelukkig was dat randje voor rechts niet zo slecht als ik van te voren dacht.

Daarna was het even puzzelen hoe ik zo snel mogelijk door het dak kon klimmen. Wat voor mij het beste werkte, was vanaf de zitstart met rechts naar de rand aan de linkerkant, daarna met links 'kruisen' naar de ondergreep en met rechts naar het randje aan de voorkant. Ook dat lukte redelijk snel, dus alle passen gemaakt hebbende kon ik pogingen gaan trekken.

Ik dacht althans dat ik alle passen gemaakt had, maar de pas waarbij ik met links naar de eerste afloper ga, was ik half ingestapt vanaf de grond, mmm. Wanneer ik die pas in de juiste volgorde probeerde, was het aanzienlijk lastiger. Maar ook dit lukte uiteindelijk met een intermediair voor links, terwijl in mijn rechtervoet een klein beetje onder het dak in die ondergreep kon klemmen. Gelukt, maar het was kielekiele.

Dit bleek ook wel in de pogingen daarna. Elke keer kwam ik er in die pas uit. "Hard trekken aan mijn linkerhiel en het randje zo laag mogelijk afblokken met rechts" zei ik tegen mezelf. Maar het bleef hetzelfde: los lukte die pas meerdere keren, maar niet na de eerste bewegingen onder het dak, aaarghhhh.....! Niet lang daarna ben ik gestopt. De kracht was weg en mijn huid had ook al behoorlijk geleden. 's Morgens was het trouwens nog lekker koel met elf graden, maar 's middags tikte de thermometer dertig graden aan, pfff.

Voor mij was dit de crux
Vroege sessie 5 (vandaag dus):
Eén blik op de Weather-Pro-app stemde me niet echt vrolijk. Voor vandaag regen vanaf 8 uur 's morgens en ook regen voor het hele weekend, damn. Eigenlijk wilde ik één dag rusten en dan terug naar Symbiose om het af te maken, maar nu had ik geen keuze. Was ik alle andere dagen om 5:30u opgestaan, nu had ik de wekker om 5:00u gezet. Gelukkig ben ik een ochtendmens, haha.

Tijdens het ontbijt zag ik op de radar al buien aankomen, geen tijd te verliezen dus. De condities waren al een stuk minder dan de dag ervoor. Het kwik was niet onder de 15 graden gekomen en het voelde al wat benauwd aan. Maar goed, ik moest het er mee doen. Nogmaals een keer door alle passen heen lopen en dan moest het maar gebeuren. Echt spierpijn had ik niet, maar ik voelde al wel snel, dat ik niet zo sterk was als gisteren. Na nog drie keer in de crux eruit gevallen te zijn, kreeg ik twijfels.

Ondertussen was ik nu wel goed opgewarmd en voelde ik me weer wat beter. Ok, even wat langer rusten en nog een keer. De crux kwam ik in de poging daarna goed door, maar vervolgens viel ik uit de uitklim, neeeee...!! Toch gaf het feit dat ik door de crux heen was gekomen me moed. Daarna werd het wel kritisch, want nadat ik er nog een keer in de laatste passen uitgevallen was, werd het in de verte al donkerder. Rusten, maar niet te lang dus, want ik wilde nog één goede poging wagen. Ok, het strijdplan was 'relaxed' klimmen in het dak, alles geven in de crux en een beetje overhouden voor het einde.

Dus.....zitstart, rechtervoet klem zetten en de rand voor rechts pakken, ondergreep links en door naar het randje, dat ging soepel. Heelhook met links en rechts klemmen in de ondergreep, intermediair pakken met links en 1...2.....pats, naar de afloper, hebbes. Bijpakken, afblokken met rechts, de volgende afloper met links pakken, nog verder afblokken en doortikken naar een klein kuiltje. Hak omzetten in een teen, bijpakken met rechts. Wederom iets doorpakken met links, aanzetten om het verlossende greepje te pakken en......yes!! Uitklimmen is geen probleem en mijn tweede 7c is een feit.

Lekker hoor, en vooral de manier waarop: volhouden dus. Nadat ik de verschillende passen nog een keer vanuit andere hoeken heb gefilmd, begint het te regenen. De timing had niet beter kunnen zijn. In de stromende regen, maar met een glimlach van oor tot oor, loop ik terug naar de auto. Een 7c in juli....'laat het najaar maar komen', denk ik bij mezelf. :-))


20 juni 2014

Een vroege sessie

Hoge temperaturen en veel zon vragen om twee dingen: vroeg opstaan en klimmen in de schaduw. Twee ochtenden had mijn lijf geen puf voor het eerste, maar de derde ochtend kon ik niet wachten om mijn klimschoenen weer aan te trekken. De wekker ging om 5:30u en om 6:10u stapte ik in de auto op weg naar Apremont Bizons, een beetje pijn deed het toch wel.

De zon was al op, de vogels floten dat het een lieve lust was en een aangename 12 graden maakte het geheel af. Ik was lang niet in Bizons geweest en in mijn herinnering was het er (in het noordelijke deel althans) veel schaduwrijker dan wat ik nu aantrof. Allez, des te meer reden om geen tijd te verdoen...

Het plan was om de boulders op pagina 41 van de 7+8 af te lopen en dan maar te kijken wat ik tegen kwam. Hmmm, nr 1 ligt al helemaal uit de richting en geïsoleerd aan de andere kant van het pad. Ok, door met de andere boulders: de zitstart van rood 10 ziet er heel lastig uit en ook de 7b aan het andere kant van het blok laat ik voor wat ie is.

Vervolgens kom ik uit bij een muur met randjes, pfff dat ziet er ook niet echt lekker uit om de vingers op te warmen....next. Nog een 7a muurtje en met betere grepen: Le Pied à Coulisse. Snel de schoenen aan en proberen maar. Nou dat viel al vies tegen. Van een goede, ronde ledge moet je door naar een redelijk uitziende aflopende rand. Ik zeg expres 'uitziende', want ik heb deze nooit gevoeld. Enkele grote treden aan de rechterkant zijn off limit en daardoor blijft er erg weinig over om echt lekker aan te kunnen zetten naar die tweede rand.

Jammer, maar ik ben wel warm, dus op naar de volgende in het rijtje. Ai, twee boulders op hetzelfde hoge blok, een 7b+ en een 8a! Alleen al als ik naar de afsprong kijk, schieten er rillingen door mijn lijf. Dus ondertussen ben ik al bij de laatste twee boulders van de pagina aangekomen. De ene is een project en de laatste is Malfrat, een klein dakje met een uitklim op aflopers, 7a+ gewaardeerd. Perfect, om eens flink wat energie in te stoppen.

De passen in het dakje lukken me op eentje na vrij snel, alleen de uitklim is een ander verhaal. De aflopers zijn slecht, de treetjes lastig te zien en eronder staat een stomp van berkenboom van een centimeter of 60, precies gericht op mijn onderrug als ik dynamisch met links naar de volgende afloper wil doortikken. Ook een kussen op de stomp zorgt toch niet echt voor een veiliger gevoel en als dan ook de zon nog om het hoekje komt en op de aflopers schijnt is het echt afgelopen.

Damn, wat nu? Het wordt al warm, doorlopen of terug naar die twee 7b's? Ik kies voor het laatste en sta een paar minuten later onder rood 10. Eerst rood 10 zelf maar eens proberen. Dit is eigenlijk maar één dynamische pas naar de rand, maar wel een leuke. Vervolgens de zitstart, een klein zijgreepje voor links en hele kleine gaatjes voor rechts beloven niet veel goeds, maar eenmaal proberend valt het eigenlijk best mee. Ik kom van de grond en kan met rechts doorpakken naar een spleet, die bovenin beter wordt. Met links door naar een randje is hard en lukt me niet, maar al met al valt het niet tegen.

Aan de andere kant van het blok zit ook nog een 7b: Secret de Confession. Deze start met twee ietwat zanderige zijgrepen. Gaat vervolgens naar een aflopende rand gevolgd door een mantle. Kort maar krachtig en bovendien morpho. Instappen gaat goed, ondanks een treetje voor rechts dat ook wat zanderig is, maar de "dyno" naar de rand wil niet echt lukken. Ik sta gewoon niet echt lekker om goed aan te kunnen zetten en haal de rand wel, maar kan deze keer op keer niet vasthouden.

Na ettelijke pogingen valt mijn oog op een lichte plek onder de linker zijgreep. Het lijkt daar ietwat gepoetst, zou een heelhook misschien mogelijk zijn? Het is niet meer dan een ondiep kuiltje, maar al snel blijkt dat ik er wel iets mee kan. Vaak schiet mijn linkerhiel er nog vanaf, maar als ie blijft liggen kan ik hoger en rustiger aankomen op de rand. Toch kom ik nog steeds iets te kort, om de rand echt goed vast te houden, mijn rechtervoet moet dus nog iets hoger komen te staan. Het goede zanderige treetje ruil ik in voor een niet zanderige, maar aflopende oneffenheid. Niet echt heel goed, maar er is niks anders.

Echt lekker is het niet, want mocht mijn rechtervoet er vanaf schieten als ik er met mijn volle gewicht op sta, dan kom ik op een schuin stuk eronder terecht dat niet veel goeds belooft. Even niet aan denken en vertrouwen op de voeten, toch?

En inderdaad, mijn rechtervoet blijft staan en die paar centimeter is net genoeg om de rand iets hoger vast te pakken. Nog steeds blijft die linkerhiel niet altijd goed liggen, maar een paar pogingen later, is het raak en heb ik de rand goed vast. 'Die laat ik niet meer los', zeg ik in mezelf. Vervolgens een heelhook met rechts, bijpakken en uitklimmen. De mantle verdiende geen punten voor schoonheid, maar dat was dan jammer. Iets na elven stapte ik weer in de auto op weg naar huis. En toen de thermometer 's middags 29 graden aantikte, was de voldoening nog net iets groter....!!

Vroege sessie #2 is ook al een feit, maar bewaar ik voor een volgend bericht.


08 juni 2014

Vakantie

Zo, de drie weken vakantie zitten er weer op. Niet helemaal zoals ik van te voren in gedachten had, maar dat kan gebeuren. Na de Vogezen, de Elzas, Beieren en Oostenrijk, waren we aangekomen in Zwitserland. Een incidentje met de hond zorgde er vervolgens voor dat we niet verder reden naar het zuiden van Zwitserland, maar linea recta naar huis terugkeerden.

Jammer, maar dan blijft Ticino gewoon nog op de lijst staan voor een volgende keer en een weekje thuis is natuurlijk ook geen straf. Een middag klimmen op de 'Lorenzo-boulders' in de Vogezen was tot dan toe mijn enige wapenfeit. En zelfs dat viel niet mee, want met veel zon en 26 graden was het flink zweten alom!

Eenmaal thuis was ik toch niet helemaal uit vorm, want onderweg heb ik nog drie korte sessies kunnen inlassen. Een keer was er een klimwandje op de camping waar we verbleven en tweemaal heb ik een 'pull-up sessie' in een speeltuintje gedaan, werkt prima....!

Thuis in het bos, was het ook prima toeven en nog niet heel warm. Samen met Tony, die ik nog ken uit klimhal Amsterdam, veel vijven en zessen geklommen in verschillende gebieden. Op de laatste dag kwam Tony met het idee om de dyno Sylphide te gaan bekijken. Zelf zou ik dat niet zo snel gedaan hebben, maar ik heb al eens eerder geschreven dat ik daar beter in wil worden en oefening baart kunst.....toch? Dus op naar Franchard.

Na een paar pogingen bleek niet zozeer de hoogte het probleem te zijn, maar doordat je iets naar links springt, was het lastig om de kleine zwaai op te vangen en de rand vast te houden. Een flink aantal pogingen en wat rust later, lukte het me om ook met mijn rechterhand snel de rand bij te pakken en zo te blijven hangen. Mijn eerste echte dyno in het bos was een feit, super! Tony nogmaals bedankt en gelukkig was het net op tijd, want in de geslaagde poging trok ik een behoorlijke flapper aan de scherpe rand.

Hieronder wat foto's van de vakantie en een filmpje met Sylphide en nog drie andere boulders. Lage blokken weliswaar, maar met leuke passen en heelhooks.

Mono's in een 6c+ (Lorenzo-boulders)

Ooievaars alom in de Elzas

Ook op hoge plekken, met kroost nota bene

Alternatief gebruik van rotswanden :-)

Ergens in een klooster

Deze twee vroegen erom op de foto gezet te worden

Duitse invloeden in Frankrijk

De witte wijn smaakte prima

Het bekende slot Neuschwanstein

De grootste waterval van Tirol

Voordeel van vakantie in mei: op de campings is het lekker rustig

Nadeel van vakantie in mei: als je pech hebt, zijn er nog wat passen dicht

We hebben nog door de sneeuw gelopen



12 mei 2014

Buien

Twee dagen met veel buien, maar gelukkig stond er ook flink wat wind. Gisteren nog een korte sessie in Mont Simonet gehad. Geen hele moeilijke boulders gedaan, maar wel twee niet al te hoge en met mooie passen: Prise de Comprimé en Aplati, aanraders....!

Vooral die laatste is een leuke met een dynamische pas naar een kleine spleet, waar je vingers precies inpassen, gevolgd door een originele mantle op aflopers.

Morgen eerst nog een paar dagen werken en daarna drie weken vakantie. Ik weet dus niet precies wanneer ik weer een berichtje zal plaatsen, maar hieronder in ieder geval nog een filmpje van de afgelopen dagen.



09 mei 2014

Nieuwe ronde

Het is een paar weken stil geweest op mijn blog. Door een samenloop van omstandigheden ben ik de afgelopen periode weinig thuis geweest, heb daardoor bijna geen tijd in het bos door kunnen brengen en had dus ook niet veel te melden. Maar gelukkig heb ik de afgelopen week wel weer drie dagen mijn klimschoenen aan kunnen trekken en dat voelde erg goed.

Sessie 1: Vorige week was ik een paar uurtjes in Manoury. Doordat het 's nachts flink geregend had, waren veel boulders nog niet goed droog. Maar een uitzondering was Petit Sablé, een lichte overhang die begint met een zitstart. Via een goed greepje ga je naar de aflopende rand van de boulder, deze traverseer je naar links om vervolgens met een makkelijke mantle te eindigen. De moeilijkheid zit hem in het vasthouden van die rand. De slopers zijn niet heel goed en de landing ook niet.

Gelukkig kwam ik er redelijk snel achter dat je je linkervoet in een spleet kunt klemmen en hierdoor goed druk op de rand kunt houden. Het probleem echter was om mijn voet goed vast te klemmen. Haken was geen probleem, maar wanneer ik dan naar links traverseerde, kon ik mijn voet niet goed draaien om van een toehook een verklemming te maken. Vanaf halverwege was het geen probleem, maar telkens lukte het me niet vanaf het begin, aargh!

Toehook essentieel
Tenslotte kwam ik op het idee om mijn rechtervoet onder mijn linker te plaatsen, zodoende kon ik duwen met rechter en trekken met mijn linker en dit werkte, pfff. Helaas hadden alle pogingen al te veel energie gekost en kon ik het niet afmaken.

Sessie 2: In een vorig bericht sprak ik over Serein, een onbekende arête in Restant du Long Rocher, die ik niet kon vinden. Nou, hij ligt vlakbij die andere arête die ik toen wel gevonden had en ziet er nog mooier uit ook. Maar ver kwam ik niet, de treetjes zijn heel slecht en een bewolkte, vochtige dag werkte ook niet mee.

Daarna nog was gewerkt in Le Tub à Tonton David (rood 3b). Deze eindigt blijkbaar links van de prow, niet echt logisch, maar goed. Helaas kon ik de aflopers op die boeg ook niet goed vasthouden, balen. Wel lukte me een kleine dyno halverwege de traverse van rood 3, best leuk en goed te doen (6e graads). Ik heb hem alleen nog nergens terug kunnen vinden, dus rara....

Sessie 3: Vandaag ben ik terug naar Manoury gegaan, voor Petit Sablé uiteraard. Had nog wel enkele pogingen nodig, maar toen kon ik eindelijk aanzetten voor die bak op het einde, top! Daarna heb ik nog wat gewerkt in Baloo. Het begin is nog wel te doen, maar de pas naar de rand is lastig. Die ondergrepen zijn een beetje glad en ik kon niet goed aanzetten. Wie weet dat het beter aanvoelt met lagere temperaturen.

Tenslotte kwam ik nog langs Rituel een niet al te hoge boeg, die begint met een zitstart. Deze was snel in de pocket, nadat ik alle passen had uitgewerkt. Hij voelde wat mij betreft iets makkelijker aan dan de 7a+ die hij op bleau.info krijgt, maar goed het gemiddelde telt, nietwaar...?

Kort en krachtig

20 april 2014

1, 2, 3...

1. Afgelopen week nog een korte sessie gehad in Isatis. Natuurlijk weer L'Angle Ben's geprobeerd, maar nog zonder succes. Wederom kwam ik weer tot het randje, maar elke keer schoot mijn rechtervoet van dat "treetje". Eigenlijk is het geen treetje te noemen en daarom zal ik volgende keer mijn voet eens proberen wat meer naar links te zetten, misschien dat ik er dan meer druk op kan houden en beter aan kan zetten. Wordt vervolgd..... :-))

2. Wederom een mooi blok gezien tijdens een wandeling met de hond. Het wordt nu toch echt eens tijd om een keer flink te gaan poetsen. Dit zag er zeker uit als een leuke 7e-graads boulder:


3. Vorige week heb ik een nieuwe gids ontvangen met een flink aantal andere gebiedjes met zandsteen-blokken. Allemaal in Frankrijk ook nog nota bene. Leuk voor als je een keer zin hebt in iets anders en wat relatief onbekend is.